Zusters van Onze Lieve Vrouw verlaten Helmond

Gepubliceerd op: 12 januari 2023 16:56

Nieuwsbericht door: Weekkrant de Loop Helmond
Voorpagina

Tekst en foto: Annemarie Latour

HELMOND
De laatste twee religieuzen van de talloze paters, broeders en zusters die Helmond ooit rijk was, verlaten de stad. Zuster Dominique de Vroedt (88) en zuster Charitas Lens (83) keren op 24 januari terug naar het moederhuis van de Zusters van Onze Lieve Vrouw in het Limburgse Tegelen. Al valt het afscheid zwaar, dankbaarheid voert de boventoon.

De dozen zijn ingepakt en de koffers staan klaar. “Het is moeilijk”, zegt zuster Dominique. “Ik ben zo aan Helmond gewend. Maar ja, op een gegeven moment moet je toch de keuze maken, want we kunnen niet meer goed voor onszelf zorgen. En dan zit er maar één ding op: naar Tegelen.” De verhuizing heeft gelukkig ook een positieve kant. “Menigeen moet wachten om ergens opgenomen te worden en bij ons in Tegelen is er gewoon plaats”, zegt zuster Charitas. “En we hebben daar ieder ons eigen appartement,” voegt zuster Dominique toe, “maar ik zit straks meer bij háár”, lacht ze, terwijl ze haar medezuster aankijkt.

Toch zal de overgang groot zijn. Het moederhuis in Tegelen is niet meer het actieve klooster waar de zusters zijn ingetreden. De overgebleven gemeenschap is klein en hoogbejaard. Dit vooruitzicht vinden de zusters moeilijk. “Wij proberen altijd nog iets van de saamhorigheid van het kloosterleven te brengen”, zegt zuster Dominique. Of ze dat in Tegelen zal lukken, is de vraag. De beslotenheid van het klooster-rusthuis staat in schril contrast met het drukke sociale leven dat de zusters in Helmond hebben gekend.
Ruim 96 jaar was de internationale congregatie van de Zusters van Onze Lieve Vrouw actief in Helmond, vooral in het onderwijs. “Dat is lang, hè?” peinst zuster Dominique. Ze kwam in 1968 als leerkracht naar Helmond.

Dat was wennen, vooral qua mentaliteit. “Ik was nog maar net hier en stond in een kringetje met andere leerkrachten te praten. Opeens kwam er een jochie tussendoor gelopen, die riep: ‘Hallo mensen!’ Ik dacht: durft hij dat? Want ik kwam uit Zuid-Limburg en daar waren ze heel braaf. Die durfden zoiets niet!”

In latere jaren werd zuster Dominique schoolhoofd van de Sint Jozefgaarde. Vervolgens ging ze aan de slag als pastoraal werkster in de Sint Jozefparochie. Kerkbestuur, voorbereiding op de eerste communie en het vormsel, buitenschoolse catechese, avondwaken en een kinderzangkoor: stilzitten kon ze niet.

Zuster Charitas kwam in 1991 vanuit Tegelen naar Helmond. Zij ging op pastoraal vlak aan de slag bij Keyserinnedael in Helmond en bij de Nieuwenhof in Deurne. “Ik heb dit werk heel graag gedaan”, vertelt ze. “Ik heb veel met demente ouderen gewerkt en kon de mensen goed aanvoelen omdat ik in de kinderbescherming heb gewerkt.

Ergens worden demente ouderen ook weer kind, waardoor je ze meer kunt aanspreken.” Ook het KBWO – kleinschalig begeleid wonen voor ouderen – in Brouwhuis kon op haar inzet rekenen. Daarnaast waren de zusters betrokken bij de Stichting Mensen voor Mensen, de Wereldwinkel en de kapel van het Elkerliek Ziekenhuis.

Nu staat de verhuizing naar Tegelen voor de deur, opnieuw een grote verandering. Dat als gevolg hiervan Helmond sinds eeuwen zonder religieuzen komt te zitten, ontgaat de zusters niet. Toch blijft zuster Dominique hoopvol. “Ik denk dat het religieuze leven op een andere manier terug gaat komen, óók in Helmond. De mensen hebben tóch behoefte aan zingeving.” Zuster Charitas hoopt vooral dat mensen voor elkaar klaar blijven staan. “Ik was in de ziekenhuiskapel, waar een mevrouw mij vroeg of we samen konden bidden. We hebben een onzevader en een weesgegroetje gebeden. Het zit ‘m in de kleine dingen.”

Wat de zusters in Tegelen gaan doen, weten ze nog niet precies. Het wordt eerst wennen en dan kijken wat mogelijk is. “In het zorggedeelte van het klooster, waar ook niet-religieuzen wonen, worden activiteiten georganiseerd”, vertelt zuster Charitas. “Daar wil ik naartoe gaan om contact met de mensen te krijgen.” Ook zuster Dominique ziet mogelijkheden. “Er wordt wel eens muziek gemaakt en soms komt er een koor zingen. Ik ben echt van plan om daar naartoe te gaan.”

Beide zusters zien genoeg reden om dankbaar te zijn, niet in het minst omdat ze elkaar nog altijd hebben. “Ik ben dankbaar voor het leven dat ik gehad heb en dat ik nog heb”, zegt zuster Dominique opgewekt. “En ik heb een hele lieve vriendin, hè Charitas?” Die jarenlange vriendschap beaamt haar medezuster met een glimlach: “Met vallen en opstaan gaat het samen!” Waaraan zuster Dominique schalks toevoegt: “Ja, af en toe moet je eens bekvechten, dat is heel gezond, ja toch?!”


Dit nieuwsbericht is 121 keer bekeken