Van zorgmedewerker naar coronapatiënt

Gepubliceerd op: 2 juli 2020 13:00

Nieuwsbericht door: Mandy Meeuwsen
Gepubliceerd in: Voorpagina,

Door Floortje Jansen

Jeanine de Groot is een echte zorgdraagster. Ze is al zo’n 25 jaar actief in de wijkzorg, werkt bij zorgboerderij Thuis Bij Mientje en nam ook de zorg voor haar moeder op zich. Dit deed ze vol passie, tot het corona virus haar te pakken kreeg.


Begin maart kreeg Jeanine last van griepachtige verschijnselen en nam ze contact op met de huisarts. Die droeg haar op om 14 dagen in thuisquarantaine te gaan. Jeanine wilde graag getest worden op corona, maar zowel bij de huisarts als de GGD kreeg ze hier geen toestemming voor. Na de quarantaine ging het beter met Jeanine en ze ging weer aan de slag. In de tussentijd waren veel van haar collega’s ziek geworden en daarom wilde ze de cliënten niet laten zitten. Maar na tien dagen werd Jeanine opnieuw ziek. Dit keer had ze andere verschijnselen; hoge koorts, pijn op de borst en kortademigheid.

Ziekenhuisopname

Jeanine ging erg achteruit. “Het ging echt niet meer. We moesten het ziekenhuis bellen.” Na twee telefoontjes werd er een ambulance gestuurd, die haar naar de “corona-containers” van het Elkerliek Ziekenhuis bracht. Ze werd eerst naar de “corona-verdachten zijde” gebracht en getest. Nadat vastgesteld was dat ze corona-positief was, werd Jeanine overgeplaatst naar afdeling vier. “Daar belandde ik werkelijk in een warm bad. Die mensen hadden zoveel tijd en aandacht voor me, terwijl ze het ongelooflijk druk hadden en continu in pakken moesten.”

Na twee weken in het ziekenhuis te hebben verbleven zou er een omslagpunt moeten zijn, maar met Jeanine ging het juist slechter. Ze stemde ermee in om overgeplaatst te worden naar de Intensive Care. Hiervoor zou ze naar een ander ziekenhuis moeten. Dit betekende ook dat ze geen bezoek meer mocht ontvangen. Er werd geregeld dat Jeanines man en dochters alle drie mochten komen. Daarvoor had ze hen alleen één voor één gezien. “We hadden elkaar heel hard nodig. Mijn kinderen zagen in het weekend hun oma overlijden en de volgende dag ligt hun moeder in het ziekenhuis. Hen zien heeft me zoveel steun gegeven. Het was echt goud waard.”

Moeilijke periode

Want niet alleen voor Jeanine was deze periode zwaar. Haar moeder woonde in de Eeuwsels. “Toen daar de deuren werden gesloten zeiden mijn zus en ik tegen elkaar: ‘Daar gaat ze aan overlijden.’ Normaal kwam één van ons dagelijks langs en toen dat wegviel, werd ze eenzaam. We belden haar veel, maar ze verzwakte snel en het hoefde voor haar allemaal niet meer.” Op woensdag kreeg Jeanine een telefoontje dat ze afscheid mocht komen nemen van haar moeder. Ze was toen zelf zo ziek dat ze niet kon rijden. In volle bepakking bracht Jeanines zus haar er naartoe. “Mijn moeder was heel ziek, maar ze zei: ‘Het is gebeurd, Jeanine. In het weekend ga ik dood.’ Daar had ze vrede mee. Ik heb heel bewust afscheid van haar genomen, maar ik heb niet gezegd dat ik zelf ziek was.” In de periode dat Jeanine zelf in het ziekenhuis lag, droegen haar kinderen de zorg voor haar moeder over en waren zij erbij toen ze overleed.

Uiteindelijk werd Jeanine toch beter. “Ik kreeg ongelooflijk veel steun van de verpleegkundigen. Ieder halfuur dat ze vrij waren kwamen ze aan mijn bed zitten om te vragen hoe het met me ging. We hebben samen gehuild en gelachen. Daar gaven ze hun enige pauze voor op.”

En nu?

Thuis wordt Jeanine ook begeleid. Iedere twee weken belt de longarts om te vragen hoe het gaat en of ze vragen heeft. Haar eigen huisarts belt ook wekelijks op en het corona-nazorg-team van het Elkerliek vraagt waar ze tegenaan loopt.

Hoe lang het duurt om te herstellen, weet niemand. Nu, negen weken verder, kan Jeanine anderhalf tot twee uur iets doen. De rest van de dag ligt ze in bed. Het is voor haar nog lastig om terug de zorg in te gaan. “Ik heb geen longschade en daar ben ik blij om. Maar op de vraag hoe lang ik immuun blijf, hebben de artsen geen antwoord.” Voorlopig is ze nog herstellende en heeft ze veel steun aan de mensen die met haar meeleven door haar een kaart te sturen.

“Je krijgt al snel het “ik-ben-zo-dankbaar-riedeltje”, maar het is wel waar. Ik ben ongelooflijk dankbaar voor degenen die mij geholpen hebben. Iedereen kan het corona virus krijgen.” Hoe Jeanine besmet is geraakt, is nog altijd onbekend.


Dit nieuwsbericht is 704 keer bekeken

X
X