Ons Marij vertelt: Ziekenboeg

Gepubliceerd op: 28 januari 2021 11:30
Gewijzigd op: 28 januari 2021 11:32

Nieuwsbericht door: Weekkrant de Loop Helmond

Wij zijn het nieuwe jaar begonnen met een ziekenboeg. Ons hundje Kate is uitgegleden en had zich lillik bezeerd, haar knieschijf lag los. Kate is de hond met zwart, op de foto rechts. Zo zielig, dat werd dus een operatie waarvan het hille gezin uit zun doen was/is. Zon hondenkind is toch net een kiendje van je, bij ons teminste wel.

Op de dag van de operatie kiek ze me aan bij het wegbrengen, ik las in haar ogen de overlevering, zo sneu. Toen ik haar afgaf en ze met de dierenartsassistente richting operatiekamer liep, keek ze nog om van vrouwtje laat me hier niet achter... Ik heb eerst eens even zitten huilen in dun auto voordat ik naar huis kon rijden.

4 uur later kwam het verlossende telefoontje: de knieschijf zit weer stevig op zijn plaats. Ze mog gehaald worden. Vanwege corona mochten we niet mee naar het hok waar ze lag bij te komen, maar Kate werd naar ons gebracht. Nog een bietje van de wap keek ze naar ons en ik zag haar denken wie bende gullie in godsnaam, nog onder invloed van de narcose was ze. Ze kon ook nog niet goed haar lichaam op temperatuur houden, dus die avond zaten wij met de verwarming op zijn hoogst in een t shirt te zweten en Kate had het heerlijk warm in haar mooie pekske wat haar achterpoot tegen likken beschermde. Ook de verwarmde kersenpitzak werd op prijs gesteld in dur bench. 

Het is met dit soort operaties een zwaar revalidatietraject van tenminste 6 weken benchrust en langzaam het lopen opbouwen. Ze wil overal bijzijn en is kaai naaiskierig un echt Helmonds hundje wa da betreft. Dus mag ze ook op de bank even naar buiten kijken als er een politie-agent naast zit, een van ons. Na 2 weken gingen we op controle, wa denkte? Pin los, dus deze week is ze opnieuw geopereerd en we beginnen weer opnieuw met 6 weken benchrust. Wat een uitdaging is dit, gelukkig is het winter en kunnen we allemaal leven met iets minder buitenlucht. We meugen hopen dat ze in de zomer weer springt en rent, daar gaan we wel vanuit. Dur zusje (Maddi) is heel zorgzaam en heeft Kate verdriet dan heeft zij dat ook, echte zusterliefde. Wat is dierenliefde toch skon. Daar zouden wij als mensen echt een vurbeeld aan meugen nemen. Vur ons Kate ist echt zielig, maar het is niet anders helaas.

Aan alle wandelaars rondom het Bakelsbos: jullie weten nou waarom ge ons al effe niet meer ziet of met 1 hundje in plaats
van 2.

Jullie krijgen allemaal een knuffeltje van ons Kate en wordt vervolgd. 

Tot volgende week. 
Fijn weekend. 


Dit nieuwsbericht is 270 keer bekeken

X
X