Ons Marij vertelt: Verborgen schatten

Ons Marij vertelt: Verborgen schatten
Gepubliceerd op: 18 november 2021 9:37

Nieuwsbericht door: Weekkrant de Loop Helmond
Voorpagina

Hebben jullie ook een familie-app? Wij hebben een familie-app van de Scheepens-clan en daar vroeg een dochter van men bruur een tijd geleden of er iemand iets meer kon vertellen over opa en oma (mijn ouders) in de oorlogstijd.

Onze pap hed 4 jaar in werkconcentratiekampen gezeten in Duitsland in dun oorlog. Als kind kregen wij daar niet zoveel over mee, onze pa vertelde daar nooit over. Wat mijn bruurs en ik ervan wisten, werd verteld. Een dochter van men andere bruur zegt: ik heb een plakboek wat opa (onze pap) heeft gemaakt, waar ook wat dingen in zitten van die tijd. Nou ik wist niks van da plakboek (achteraf wel).

Degene die geïnteresseerd waren, zijn op een avond bij elkaar gekomen om da plakboek eens uit te pluizen. Iedereen had iets lekkers gemaakt en het plakboek kwam op tafel. Ik herkende het, maar had het nooit echt goed bekeken. De klap op de vuurpijl die avond waren 2 brieven, eentje die onze pap naar ons mam schreef vanuit het kamp en eentje die ons mam naar onze pap stuurde. Owww my god, het waren echte liefdesverklaringen, waar ze elkaar virtueel in vastpakken en niet kunnen wachten om elkaar weer te zien.

Onze Peter (mijn oudste broer, 20 jaar ouder dan ik) was een paar jaar oud in die tijd, ze noemde hem Petertje in de brieven. Ik werd helemaal warm, deze kant van mijn ouders die ik eigenlijk niet kende, was zo hartverwarmend. Oww ik was er helemaal van geëmotioneerd van wat ik las, wat prachtig. 77 jaar geleden geschreven door 2 mensen die elkaar heel erg misten, mijn lieve ouders. Wat er ook in stond, was dat ons mam van de King-fabriek 14 rollen pepermunt had gehad. Na wat gegoogeld te hebben, las ik dat die in de oorlog vaak uitgedeeld werden. Nou Marij kennende, belt ze even met de King-pepermuntfabriek in Sneek. Ik vertel het prachtige verhaal tegen de vrouw aan de telefoon met al mijn enthousiasme, zoals ik alles altijd vertel. Het werd stil aan de andere kant van de lijn (ze denkt ja en), ik merk het, ze is ongeïnteresseerd en ik teleurgesteld.

Het is nog steeds stil, ze zegt niks en wacht op wat ik ga zeggen en ik denk snapte gij het nou of nie? Ik zeg ja, voor u waarschijnlijk niks bijzonders, maar mij lijkt dat wel bijzonder. Een brief in de oorlog geschreven tussen 2 verliefde mensen. Gescheiden door een werkkamp en in die liefdesbrieven worden jullie vernoemd en mijn moeder was keiblij met haar 14 rollen King-pepermunt die ze had gekregen voor haar man. Ik wil dus alsnog jullie bedanken voor die 14 rollen pepermunt die voor haar toen heel veel betekenden.

Ons Marij vertelt: Verborgen schatten


Het werd weer stil, jawel hoor zei ze ineens, ik schrijf even uw telefoonnummer op als iemand u wil spreken dan bellen ze wel terug, nooit niks meer van gehoord. Zo ziede maar, wat voor mij het klapstuk van de avond was, maait zij ineens tegen de vlakte. Maar dat maait zij zomaar niet weg. Dit wordt gekoesterd de rest van mijn leven. Wat was het unne mooie avond, intje met een lach en een traan, herinneringen, familie, liefde, ik hou dervan. En wat een geweldig document (voor onze familie) was boven tafel gekomen.

Onze pap zijn plakboek, met van alles erin. Van Swiebertje tot mooie vrouwen op luciferdoosjes, suikerzakjes, oorlogspersoonsbewij-zen en mijn tickets van mijn eerste vlucht naar Aruba (42 jaar geleden). Maar het mooiste: de 2 prachtige liefdesbrieven van 2 mensen die elkaar enorm misten en door een oorlog elkaar 4 jaar niet hebben gezien. In 1987 is mijn vader overleden aan de gevolgen van een kampsyndroom op 76-jarige leeftijd. Alle nachtmerries kwamen terug. Hij kon niet meer slapen, at slecht, kreeg hallucinaties en woog nog geen 45 kilo meer. Mijn moeder heeft wel eens verteld, Marij de man waar ik mee trouwde is eigenlijk nooit terug gekomen.

Het plakboek is in handen van de volgende generatie Scheepens, waar het hoort. Als ik deze column schrijf, rolt er een traantje over mijn wang. Natuurlijk heeft het overlijden van mijn ouders al lang een plekje en heeft het verdriet plaatsgemaakt voor het koesteren van de mooie herinneringen aan mijn fijne ouders. Maar als ik dit schrijf en nog eens teruglees, mis ik ze echt, mijn vader zou nu 110 zijn en mijn moeder 103. Niet echt realistisch dat ze er nog zouden zijn.

Bedankt pap voor dit prachtige plakboek. Verborgen schatten soms kom je ze zomaar ergens tegen.

Fijn weekend,

Ons Marij vertelt: Verborgen schatten

Dit nieuwsbericht is 338 keer bekeken

X
X