Ons Marij vertelt: Bedankt Elkerliek

Ons Marij vertelt: Bedankt Elkerliek
Gepubliceerd op: 30 september 2021 9:22

Nieuwsbericht door: Weekkrant de Loop Helmond
Voorpagina

Ik heb even gedacht, ga ik hier een column over doen, maar ik heb niks aanders meegemaakt deze week. En ja, het hoort bij het leven en kan iedereen overkomen. We worden allemaal wel is ziek. En als ge dan in het ziekenhuis belandt, worde er mee oe neus op gedrukt hoe belangrijk de zorg is.

Zaterdag was ik op de mert van het een op andere moment ziek geworden. Mee het zweet op menne vurkop ben ik thuisgekomen, waar ik alles in de gang gooide en moest rennen naar de wc. Daarna voelde ik me wat beter, maar ben toch op de bank gaan liggen waar ik weer zieker en zieker werd. Ik ging naar bed waar ik André riep en zei dat ik zo zo ziek was. Na weer een bezoek aan de wc was het duidelijk da het menens was. Bloed, bloed en nog meer bloed, de huisartsenpost maar gebeld. Of ik daarheen kon komen, vroegen ze. Ik stond te trillen op mijn benen en was licht in mijn hoofd. Ik kon zelf niet komen, ik was zo ziek inmiddels. Dan maar 112 gebeld, die er in 3 minuten waren en gelijk de ernst van de zaak inzagen en me meenamen.

Op de eerste hulp was iedereen bezorgd en lief vur me. Vural dat lief heb ik de afgelopen dagen zo ervaren in onze Elkerliek. Er werden onderzoeken gedaan en eigenlijk wilde ze een gastroscopie doen, maar ik was niet nuchter. Ik werd opgenomen, zodat ‘s avonds of de volgende dag dat onderzoek gedaan kon worden. Er werd gedacht aan een maagbloeding. De volgende morgen op zondag kreeg ik al om 10 uur dat onderzoek, wat de vermoedens bevestigde: een maagbloeding. Er werden klipjes op gezet die het bloeden stopten.

Het onderzoek vond ik horror, maar een dream team heeft me hier doorheen geloosd. Ook de verpleging aan men bed op de darm-, maag-, en leverafdeling, bedankt voor al jullie goede zorgen. Wat zijn jullie allemaal lief en zorgzaam, ook de voedingsassistentes. Niets is jullie te veel en alles wordt met een glimlach gedaan. Wat vuulde ik me fijn en veilig in jullie handen.

Als ik dit typ is het nog nacht. Ik ben niet zonne slaper en als ge dan om 11 uur muug van het liggen gaat slapen, ben ik om 5 uur klaarwakker. De nachtzuster komt even langs en vraagt of het goed met me gaat en geeft me een waterijsje omdat mijn keel zo zeer doet van het onderzoek.

Als jullie dit lezen ben ik weer heerlijk thuis van men avontuur en slaap weer in mijn eigen bedje. Het zal wel even duren eer dat ik weer de oude Marij zal zijn.

Waar ik mijn column van deze week vur wil gebruiken, is om alle verplegers en verpleegsters en iedereen die werkt op de maag-, darm-, en leverafdeling te bedanken voor al hun goede zorgen, maar vural vur hun liefde voor hun patiënten. Wat zouden we toch moeten zonder al deze toppers.

Elkerliek, jullie kunnen trots zijn op deze afdeling en waarschijnlijk op al die aandere afdelingen ook, maar deze heb ik zelf ondervonden. Ook de twee verplegers van de ambulance bedankt, ook jullie waren lief en zorgzaam.

Wat veul skonne Helmonders heb ik de afgelopen dagen aan men bed gehad. Jullie hulp wordt zeer gewaardeerd en niet alleen dur men maar deur heel veul patienten en hun familie.

Bedankt, bedankt, bedankt.
De foto was nog wel ff een issue om in men pyjama zonder make up en men haar overhoop op de foto te gaan, maar eej, wa kan men het verschillen. ik ben weer beter en weer thuis, das toch veul belangrijker.

Tot volgende week.

Ons Marij vertelt

Dit nieuwsbericht is 1784 keer bekeken