Kleine meisjes worden groot

Ons Marij vertelt Kleine meisjes worden groot
Gepubliceerd op: 3 juni 2021 9:30
Gewijzigd op: 3 juni 2021 9:31

Nieuwsbericht door: Weekkrant de Loop Helmond
Voorpagina

Deze week is mijn dochter Stacey 33 jaar geworden, tijd vur wat kleine feestjes. Alhoewel we in deze tijd nog niet veul meugen feesten, hebben we het over een paar dagen uitgesmeerd en zondag sluiten we af met een klein vriendenfeestje.

Mijn gedachten gaan 33 jaar terug in de tijd. Toen ze werd geboren, een klein meske van net 5 pond mee unne flinke bos donker haar. Waarvan ik al snel doorhad, ze is anders. Maar er was gin makkelijker tevreden kind als ons Stacey. Al snel kregen we de diagnose verstandelijk beperkt en autisme. Waar bij andere ouders een wereld instort, probeerden wij haar zo vrolijk en positief meugelijk in het leven te laten staan zonder druk en haar vural te laten zijn wie ze is.

Vanaf haar 5 jaar op speciaal onderwijs, heeft haar veul goed gedaan. Ze bulkt van het zelfvertrouwen en ondanks haar autisme is ze best sociaal. Onze keuze was niet een rugzak op een gewone school, nee dit bijzondere meisje hoorde op een speciale school vonden wij. Waar ze van haar 5 tot 18 op heeft gezeten. Ook hadden wij kunnen kiezen voor een baan in het (gewone) bedrijfsleven waar ze een eenling is, waar vaak geen speciale begeleiding is, maar waar het bedrijf wel subsidie vur krijgt. Wij vonden het heel belangrijk dat alles goed geregeld was voor haar en dat is voor ons een beschermde werkplek, want als je voor vol wordt aangezien maar dat niet bent, kun je behoorlijk in de problemen komen. Via school werd dit allemaal geregeld.

Nooit heeft school of haar werk plek me teleurgesteld, altijd werken we samen. Wat voor andere ouders misschien een teleurstelling is als je kind op de sociale werkplaats gaat werken, is voor ons een geruststelling, ze zit daar bijzonder goed op haar plek in deze beschermde omgeving en nee dat was ook vur ons Stacey niet gemakkelijk, dat heeft echt wel een hille tijd geduurd om te wennen dat ge elke dag gaat werken. Maar niet opgeven en iedereen moet zijn steentje bijdragen in deze maatschappij, is wat we haar meegeven.

Via haar werk (Senzer) heeft ze veel leuke, lieve vrienden waar leuke uitjes mee worden gedaan, echte vrienden. Ook die laten Stacey zijn wie ze is. Ze is blij, ze is gelukkig met wie ze is. Mijn boodschap aan ouders met een zelfde soort kind is laat je kind zijn wie ze is. Probeer niet teleurgesteld te zijn, zorg dat je kind op de plek is waar hij/zij hoort en gelukkig is of wordt. Alhoewel ik haar nog steeds zie als een kind, is ze inmiddels een jonge vrouw van 33 jaar die met haar beperkingen best goed in het leven staat. Speciaal onderwijs is in mijn ogen een voorrecht en geen degradatie en als je op de sociale werplaats mag werken ben je ook bevoorrecht. Speciale dank aan de Antoon van Dijkschool en aan de werkleiders bij Dorel Senzer, zonder jullie was het niet gelukt.

Lieve Stacey, gefeliciteerd
Trots dat ik jouw moeder ben.

Fijn weekend iedereen
Tot volgende week!

Ons Marij vertelt Kleine meisjes worden groot

Dit nieuwsbericht is 556 keer bekeken

X
X