‘In het Muziekcafé is iedereen welkom’ Debbie Malfliet

Gepubliceerd op: 23 september 2022 15:05
Gewijzigd op: 26 september 2022 9:24

Nieuwsbericht door: Weekkrant de Loop Helmond

Tekst en foto’s: Marlon Tielemans.

HELMOND

“Mensen. Allemaal hebben ze iets te vertellen dat de moeite waard is. Soms vinden ze zelf van niet, maar geloof me, iedereen heeft een verhaal dat het opschrijven waard is.”

Marlon Tielemans schreef de verhalen op van vijftig inwoners van Helmond, die hem vertelden waarom ze in deze stad wonen, wat hun passie is en dus wie ze zijn. Deze verzameling verhalen geeft zowel een mooi beeld van wat Helmond te bieden heeft als van de prachtige mensen die er wonen. Ze nemen ons mee en geven een kijkje in hun leven. In de vijftig verhalen lees je over grappige anekdotes, boeiende wetenswaardigheden en bijzondere gebeurtenissen. ‘Helmond vertelt, een boek over inwoners van Helmond en hun verhalen’, is vanaf 8 oktober te koop bij boekhandel De Ganzenveer in Helmond.

Sinds 1996 vind je in het centrum van Helmond het Muziekcafé. Zoals de naam doet vermoeden kun je er een drankje nuttigen en speelt muziek ook een rol. Niet zo bijzonder zou je zeggen, ware het niet dat muziek er de boventoon voert. Het Muziekcafé is in het leven geroepen omdat er in de stad behoefte was om in een kleine setting en met niet al te grote financiële middelen live optredens plaats te laten vinden. Verwacht daarom geen bruin café waar men in een verloren hoekje af en toe een muziekbandje laat spelen, maar een plek waar live muziek hoog in het vaandel staat en de uitvoerende artiesten gewaardeerd worden om hun talent.

Al ruim vijfentwintig jaar krijgen bijna wekelijks lokale, regionale, landelijke en internationale muzikanten er de gelegenheid hun creaties te laten horen. Zo traden er al artiesten van wereldfaam op, maar krijgen ook beginnende bandjes de kans het podium te bestijgen. Tijdens de concerten komen muziekstromingen als rock, pop, blues, rockabilly, techno, drum ’n bass, hardrock, swing en metal voorbij. Ook is er regelmatig gelegenheid om te darten, poolen, kaarten, schaken en dobbelen. Bovendien is het Muziekcafé het middelpunt als de Elvis-dag plaats vindt, het Helmondse bluesfestival georganiseerd wordt en op de oldtimerdag de gereviseerde en opgepoetste voertuigen letterlijk voor de deur staan. Zo is er dus voor elk wat wils; in het Muziekcafé hoeft niemand zich te vervelen.

Debbie Malfliet is de uitbaatster. Haar eigen muzieksmaak is erg divers. De ‘pina colada-song’ van Rupert Holmes is de ringtone van haar telefoon en ze is fan van Muse en Alice Cooper. “Mijn keuze is breed, ik kan van heel veel muzieksoorten genieten”, legt ze uit. “Ik hoef mezelf daarbij niet in een hokje te plaatsen. Dat geldt ook voor kleding. Zo werd ik tijdens mijn middelbare schooltijd geacht bij een groepering te horen. Je moest gabber, alto of skater zijn. Maar in die tijd droeg ik al Nike schoenen onder een broek met wijde pijpen en in mijn oor hing een veiligheidsspeld. Op muzikaal gebied wil ik ook niet kiezen voor één stijl; ik luister naar The Opposites, de Red Hot Chilipeppers en De Jeugd Van Tegenwoordig.”
Behalve uitbaatster, is Debbie er ook bardame. Je zou haar de verbindende factor kunnen noemen. Ze heeft er haar plek gevonden, nadat ze door een oud-collega mee naar het Muziekcafé gevraagd werd. “Zij kwam hier al langer en vroeg me om samen met haar op stap te gaan, maar omdat ik me in het Helmondse uitgaansland nergens thuis had gevoeld, twijfelde ik nogal. Dat bleek niet terecht, want vanaf het moment dat ik hier binnen kwam merkte ik dat de huiselijke sfeer me goed deed. Sindsdien werd ik net als de meesten vaste bezoeker, want ‘café-hoppers’ vind je hier niet veel. De mensen die ik er ontmoette werden mijn vrienden, mijn familie.”

Het runnen van een café heeft Debbie niet van vreemden. Haar ouders hebben zich ook in een kroeg verdienstelijk gemaakt. Daarom wist ze al op jonge leeftijd dat ze kastelein wilde worden. “In vriendinnenboekjes vulde ik dat steevast in als er naar mijn droomberoep gevraagd werd. Geen dierenarts, juf of piloot, maar caféhoudster wilde ik zijn. Ik dacht toen dat het hebben van een kroeg betekende dat je alleen drankjes inschonk en besefte nog niet dat voor het opstarten geld nodig is.”

Toch leidde haar beroepsweg niet meteen naar de plek achter de bar. Na jarenlang in vakanties en weekenden in een bouwmarkt gewerkt te hebben, ging ze binnen een bedrijf als fulltime assistent-accountant aan de slag. Om de opleiding daarvoor te kunnen doen, toog ze naar Rotterdam. “Ik huurde er een kamer maar kon niet aarden in die stad, het duurde niet lang of ik kwam terug naar Helmond. Van die studie heb ik nu trouwens nog voordeel, in het café doe ik de boekhouding zelf en dat scheelt flink in de kosten.”

Die kosten zijn inderdaad behoorlijk. Niet alleen de vergoeding voor de bands is een post, ook een verbouwing om het pand geluiddichter te maken kostte een smak geld. De gemeente Helmond bepaalde dat 110 decibel toegestaan is, want dan is er buiten het café geen geluidsoverlast. Gelukkig is het Muziekcafé aangemerkt als ‘Kernpodium C’, waardoor het als cultureel centrum met een bijzondere muziekprogrammering recht heeft op speciale subsidieregelingen. Met behulp van dat extra geld kon de verbouwing uitgevoerd worden. Het is geen vetpot, maar Debbie heeft nog steeds een idealistische visie op haar werk in het café. “We zijn natuurlijk geen muziektempel als ‘Paradiso’ of ‘Tivoli Vredenburg’. We moeten de rekeningen kunnen betalen, maar rijk hoef ik er niet van te worden. En geloof me, dat word ik ook echt niet.”
Inmiddels is de programmering in handen van de stichting ‘Live muziek Helmond’, waarvan ook hun huis-diskjockey deel uit maakt. Als er artiesten van naam optreden trekt dat natuurlijk meer bezoekers. Die betalen daarvoor een lage entreeprijs. “Dankzij de subsidie is het mogelijk om ook af en toe minder bekende artiesten uit te nodigen”, legt Debbie uit. “Het Muziekcafé is daarmee een ontmoetingsplek voor zowel de beginnende als gesettelde artiesten, maar zeker ook voor de bezoeker die zichzelf als het vreemde eendje in de bijt ziet. Een grote troef van ons café is inderdaad dat iedereen er welkom is. Het maakt niet uit of je je kleedt in een driedelig pak of joggingbroek. Niemand zal er raar van opkijken als je hier binnenstapt en er anders uit ziet. En leeftijd speelt ook geen rol, zelfs mijn moeder wandelt hier nog wel eens binnen.”


Dit nieuwsbericht is 344 keer bekeken

X
X