Het Hageneesje: de wielerwedstrijd op hometrainers in het Patronaat

Gepubliceerd op: 28 augustus 2020 14:11
Gewijzigd op: 27 augustus 2020 14:12

Nieuwsbericht door: Mandy Meeuwsen
Gepubliceerd in: Helmond-West, Voorpagina

Het was een drukte van jewelste in het Patronaat en na de prijsuitreiking van de wielerwedstrijden op hometrainers sprong een of andere vreemde vogel op het podium, pakte het lulijzer en begon de zaal toe te spreken.  “Hey skele wa doede gai dor” en “Moete dor de Jes zien”. Er was niet veel intelligentie voor nodig om te concluderen dat we te maken hadden met de Skele Jes.

Hij had meegedaan met de wedstrijden wat op zich al vreemd was, want hij zoop alsof hij Bacchus (de God van de dronkenschap) wilde evenaren en hij rookte als een ketter. Toen hij ging minderen met roken kon Philips Morris de fabriek sluiten in het westen van onze provincie. Maar ontegenzeggelijk de speech die hij afstak deed niet onder voor die van Dr. Martin Luther King in augustus 1963 bij het Lincoln Memorial in Washington DC. Het ging niet als ‘I have a dream’, maar meer in de stijl van ‘we zullen GVD die diknekken bai de geminte is loate zien dè wai meer kenne in Het Haagje als allein de pliesie loate komme’. 

Met een zeer genuanceerde woordkeuze (waar de Keiologische Hogeschool jaren werk aan zal hebben en waarschijnlijk het van Meerten instituut zal moeten inschakelen maakte hij het publiek, die alles wel meteen begrepen, duidelijk dat er een foto gemaakt moest worden waar iedereen op stond en hij zou er persoonlijk voor zorgdragen dat deze foto werd aangeboden op het gemeentehuis met het verzoek wat meer sponsorgeld ter beschikking te stellen voor deze activiteit; te storten op de rekening van de Jes, die dan links en rechts wat rekeningen kon betalen.

Als een volleerd regisseur gaf Skele Jes de instructies aan het publiek en wat ook al vreemd was, is het feit dat iedereen luisterde en deed wat er verlangd werd. Er waren tijden dat dat wel eens anders was in Het Haagje. “Bende gallie d’r kloar vur “ kwekte Jes. “No lulhoer “ scandeerde het volk. En de Jes bleef maar ouwehoeren door die lollie om toch geleidelijk naar de positie toe te werken dat iedereen in het frame van de camera zou passen. “Hé matje, gai moet nog ’n bietje nor binne anders komde nie op de foto.” “De lilliputters allemol nor vurre en die langnekke aachterin, des better vur de legimitatie van ’t plaatje.”

Het begon er echt op te lijken dat iedereen in het frame van de camera paste, maar dat mocht dan ook wel na een kwartier klazineren met het volk. ‘Het gaat nu gebeuren’, zei de Skele Jes en hij draaide zich om liet z’n box zakken en ging krom staan. De zaal dubbel van het lachen en ze keken naar een studie van een stilleven van Van Gogh aan met op de voorgrond een trosje bloeiende aardbeien (wel guwt leze he) liggend tegen een heidebedje met in de verte een lelijk eendje met twee slappe banden.


Dit nieuwsbericht is 163 keer bekeken

X
X