De Nederlandse pot is veel sneller klaar Donna Arsalem-Broere

Gepubliceerd op: 3 oktober 2022 10:32

Nieuwsbericht door: Weekkrant de Loop Helmond
Gepubliceerd in: Rijpelberg, Voorpagina

HELMOND

“Mensen. Allemaal hebben ze iets te vertellen dat de moeite waard is. Soms vinden ze zelf van niet, maar geloof me, iedereen heeft een verhaal dat het opschrijven waard is.” Marlon Tielemans schreef de verhalen op van vijftig inwoners van Helmond, die hem vertelden waarom ze in deze stad wonen, wat hun passie is en dus wie ze zijn. Deze verzameling verhalen geeft zowel een mooi beeld van wat Helmond te bieden heeft als van de prachtige mensen die er wonen. Ze nemen ons mee en geven een kijkje in hun leven. In de vijftig verhalen lees je over grappige anekdotes, boeiende wetenswaardigheden en bijzondere gebeurtenissen.

‘Helmond vertelt, een boek over inwoners van Helmond en hun verhalen’, is vanaf 8 oktober te koop
bij boekhandel De Ganzenveer in Helmond.
‘Maria Rosario Arsalem’ is de naam die ze bij haar geboorte kreeg. Maar aangezien haar moeder zo’n dubbele voornaam nogal ingewikkeld vond, doopte ze die om tot ‘Elsa’. Dat was een stuk gemakkelijker. In Helmond echter, waar de Filipijnse alweer heel wat jaren woont, wordt ze aangesproken met ‘Donna’. “Je zou het mijn bijnaam kunnen noemen”, lacht ze. “Sinds ik getrouwd ben met een Nederlander ga ik onder die naam door het leven. Zo kent men me, bij mijn schoonfamilie en op mijn werk.” Samen met haar man Gert-Jan en hun dochters Jara en Shamira woont ze in de wijk Rijpelberg. “Oorspronkelijk komt mijn schoonfamilie uit Didam, maar toen we door een vriend van ons getipt werden dat er in Helmond een mooie tweekapper te koop stond, zijn we eens gaan kijken. We waren meteen verkocht en zijn toen naar Rijpelberg gekomen. Intussen hebben we hier heel wat kennissen en voelen we ons ook een beetje Helmonder.”
Nadat Donna op de Filipijnen bedrijfsadministratie gestudeerd had, kwam ze op uitnodiging van een tante naar Nederland. In eerste instantie voor een vakantie, wel te verstaan. “Ik had daar wel zin in, want eerlijk gezegd had ik ook de hoop dat ik hier een baantje zou kunnen vinden”, herinnert ze zich nog goed. “Toen ik een tijdje bij haar op bezoek was, heeft ze mij op een datingsite gezet.

Op een gegeven moment kreeg ik een reactie van een man die met we wilde chatten. Maar eigenlijk had ik daar helemaal geen tijd voor, ik had het veel te druk met andere zaken. Toch hebben we elkaar toen een keer in Amsterdam ontmoet en vanaf dat moment zochten we vaker contact.” Helaas liep het toeristenvisum van Donna af en moest ze naar de Filipijnen terug. Niet fijn, maar allebei wisten ze wel dat er een liefdeszaadje was geplant. Donna bleef chatten met haar vriend, al moest ze daar destijds nog voor naar het internetcafé. En omdat liefde grenzeloos is, vloog haar vriend naar Manilla, waar Donna toen woonde. “Op de Filipijnen werkte ik in de huishouding, iets heel anders dan waarvoor ik gestudeerd had”, betreurt Donna nu nog de toenmalige situatie. “Ik heb hem een paar mooie plekken van mijn land laten zien en we hadden een fijne tijd. De relatie werd er alleen maar beter op, het was wel duidelijk dat we samen verder wilden.”

Donna kwam naar Nederland. Gert-Jan had de formaliteiten geregeld en Donna zou er, behalve een vervolgstudie, natuurlijk ook een inburgeringscursus gaan doen. “In die tijd was ik nog wat verlegen, introvert ook. Ik deelde mijn leven niet makkelijk met anderen. Toch heb ik toen redelijk goed Nederlands leren spreken. Ik nam deel aan de cursus en ’s avonds wekte ik als schoonmaakster in een fabriek. Ook in kippenslachterijen verdiende ik mijn geld. Toen ben ik weer gaan studeren. Nadat ik dat één jaar gedaan had, waarin ik op een vervelende stageplek terecht kwam, heb ik de switch gemaakt. Ik ben overgestapt naar een zorgopleiding waarbij ik vier dagen naar school ging en één dag op de werkvloer actief was. Dat beviel me goed. Ik rondde mijn school af en ging werken bij dementerende ouderen. Ook nu doe ik dat nog. Soms is dat heftig hoor, want door dementie verandert het gedrag van ouderen vaak. Ze worden agressief of depressief, heel anders dan men altijd van hen gewend was.

Naast het feit dat ik dagelijks ook te maken heb met viezigheid als hun plas en poep, moest ik ook dáár erg aan wennen. Sowieso is het in Nederland anders georganiseerd: als het mogelijk is blijven oudere mensen zelfstandig wonen, maar als dat niet meer lukt gaan ze naar een woon-zorgcentrum. Op de Filipijnen is dat niet zo. Nou ja, in de grote stad misschien, voor rijke mensen, maar anders wonen ouderen gewoon bij de kinderen in.”

Intussen komt dochtertje Shamira aan haar moeder vragen of die haar sinaasappel wil schillen. Dat doet Donna door de schil met het mes van zich áf te snijden, anders dan hoe we dat in Nederland doen. En als Shamira vertelt hoe oud ze is en daarbij één voor één haar vingers in de lucht steekt, doet ze dat niet zoals wij: ze begint met haar pink en eindigt met haar wijsvinger. Vier jaar dus. Het spreekt voor zich dat ook het Nederlandse eten enorm verschilt van het Filipijnse. Het gezin Arsalem-Broere eet het allebei. Sterker nog: aardappelen staan er vaker op de eettafel dan rijst. “O ja hoor,” beaamt Donna, “als ik Filipijns kook sta ik veel langer in de keuken, de Nederlandse pot is veel sneller klaar en is nog lekker ook.” Toch weerhield het Donna er een paar maanden geleden niet van om honderden loempia’s te maken. Niet voor zichzelf, maar om een sponsoractie voor de getroffenen van de orkaan ‘Rai’ op touw te zetten. Precies op de plek waar het grootste deel van haar familie woont, raasde die over het land. Samen met een aantal andere Filipijnse vrouwen in de regio bakte Donna vegetarische loempia’s en loempia’s met vlees, die aan huis werden verkocht. Flyers werden bij buurtbewoners in de brievenbus gestopt en overal waar ze kwamen vertelden ze over hun tijdelijke onderneming. De opbrengst stuurden ze naar hun moederland waar het geld besteed werd aan de eerste levensbehoeften: voedsel, kleding en een dak boven het hoofd.

Ook op andere manieren probeert Donna de luxe van Nederland naar de Filipijnen te exporteren. Dat doet ze door regelmatig een bezoekje aan de kringloopwinkels te brengen. “Daar vind ik kwalitatief goede spullen en die zijn niet te duur”, bevestigt ze. “Bestek bijvoorbeeld. Dat koop je voor een paar euro en het is van een degelijk materiaal gemaakt. De vorken, messen en lepels buig je niet met twee vingers om.” Binnenkort gaat Donna weer op familiebezoek. Filipijnse familie. Na lange tijd zoekt ze hen op om te vragen hoe het staat met de bouw van hun huis. Is de airco al geplaatst? Is de tuin al aangelegd? En ze gaat hen vertellen dat haar leven in Nederland prima bevalt. Misschien laat ze er filmpjes zien van hun dochtertje Shamira, die heel graag lichtblauwe prinsessenjurkjes draagt of van dochter Jara, die moeiteloos turnoefeningen aan de rekstok en op de evenwichtsbalk maakt. Of van de vele lange fietstochten, samen met haar man en de wandelingen om recreatieplas Berkendonk, in de Ardennen of op zondagmorgen met haar clubje.


Dit nieuwsbericht is 116 keer bekeken

X
X