De Hagenees: Speeltuin Helmond-West

Gepubliceerd op: 25 juni 2020 14:58
Gewijzigd op: 23 juni 2020 15:07

Nieuwsbericht door: Mandy Meeuwsen
Gepubliceerd in: Helmond-West, Voorpagina

Zeker een icoon te noemen; de speeltuin in het Haagje. Het wás en ís nog steeds een toevluchtsoord voor de kinderen (en inmiddels ook voor veel ouders) om de vrije tijd door te brengen als de agenda daar de ruimte voor biedt. Eigenlijk was dat in het begin ook, maar opvallend was dat er toen minder ouders bij waren. Eigenlijk was dat niet nodig, want de kinderen regelden nagenoeg alles zelf en als het eens uit de klauwen liep, was er altijd nog het toezicht.

De kinderen stonden al in de rij te wachten tot de poort openging en bestormden de diverse attracties die bij de poort al onderling besproken waren. Je moest er vlug bij zijn, want zo heel veel toestellen waren er in het begin nog niet. Met veel sponsors en zelfwerkzaamheid van vrijwilligers werden de speeltoestellen jaarlijks uitgebreid. Woningbouwvereniging Helmond West was een van de sponsoren die goed voor de huurders zorgden, maar ze deden dat nog beter voor de directie en de stafmedewerkers. Er kwamen schommels (groot en klein), een familieschommel, een kabelbaan, een glijbaan (de hoge en de lage) en een draaiding, waar menig kind nog moest wennen aan de middelpunt vliegende kracht en het dan ook voorkwam dat er weer ene op z’n bakkus was gevallen. Nog later de rolschaatsbaan; kortom een aanwinst voor het centrum aan deze zijde van de kanaal.

De hoge glijbaan was toch wel the place to be. Houten latten keurig parallel aangebracht op een frame met daarin twee hobbels en een (voor de kinderen toen) immense trap die beklommen moest worden. Je ging naar boven met of zonder matje (met matje ging je harder naar beneden), bekeek het prachtig geboende lattenwerk nam diep adem en weg was je. Nou was het zo dat het matje zorgde dat je harder naar beneden ging maar het boord ook bescherming. Er waren namelijk van die rotjong die stokjes van unne afgelekte ijslolly tussen de latten zetten. Die matjes waren een prima bescherming maar diegene die zonder matje ging had een pijnlijk probleem. Er waren jongens bij waarvan het op z’n minst twijfelachtig was of ze in de toekomst nog kinderbijslag konden krijgen en meisjes die ook zo’n optater kregen op de “voorbips” dat het maar zeer de vraag was of ze later nog konden baren.

Groot feest was het toen de rolschaatsbaan werd geopend. De drumband Helmond West rukte uit in vol ornaat. De tamboer-maitre gooide telkens gretig zunne stok omhoog maar de ding kwam elke keer ergens anders terecht als waar hij stond. Toespraken, inzegening en demonstraties en iedereen genoot. Niet veel later werd de rolhockeyclub opgericht en unne jongen uit de derde Haag was de grote voortrekker van die club en tevens keeper van het team. In de competitie deden ze het verrekte goed. Nog niet zozeer omdat ze goed speelden maar die keeper was dusdanig corpulent met daaroverheen nog die bepakking dat het niet meer mogelijk was om het balleke nog in het netje te krijgen. En was je al geen liefhebber van het ruige rolhockey kon je ook nog kijken naar sierlijke dames die kunstrijden op de rolschaatsen deden. Het Haagje met zijn kloppend hart had weer wat extra’s te bieden aan de grote stad.


Dit nieuwsbericht is 208 keer bekeken

X
X