Bijbuurten met: Tommie Niessen

Gepubliceerd op: 1 februari 2019 18:01

Nieuwsbericht door: Mandy Meeuwsen

Door: Mandy Meeuwsen

Helmond: Tommie Niessen is geen onbekende Helmonder meer. Waar je hem van zou moeten kennen? Nou, zijn blog Tommie in de Zorg, waar hij schrijft over dingen die hij meemaakt is er eentje van. Daarnaast maakt hij ook video’s, spreekt hij regelmatig over de zorg én heeft hij een boek geschreven waarvan recent meer dan 20.000 exemplaren zijn verkocht! Reden genoeg om eens met deze bijzondere Helmonder in gesprek te gaan!

Omdat ik graag wilde weten hoe het gesteld was met de creativiteit van de zorgblogger hebben we, gewapend met acryl verf en blanco vogelhuisjes, het kale hout voorzien van een nieuw design. Benieuwd naar het resultaat? Bekijk dan de video die je op onze Facebookpagina kunt vinden: www.facebook.com/weekkrantdeloop/. Terwijl de verf met precisie wordt gemengd en de eerste stroken op de huisjes worden gezet, begint ons gesprek.

 ‘’Hoe ben je in de zorg terechtgekomen?’’

‘’Door mijn moeder die al in de zorg werkte. Ik was ondertussen gestopt met school nadat ik was gestopt met mijn opleiding.  Ik had ICT gedaan en marketing en communicatie en vond het wel leuk, maar miste iets. Ik ben toen gaan werken omdat ik echt niet wist wat ik wilde met school. Mijn moeder zij toen tegen mij: ‘Misschien is de zorg wel iets voor jou’’. Ik lachte haar toen uit en zei ‘’ik ga echt niet in de zorg werken’’. Dat kwam ook wel door het beeld wat ik daarbij had, dat ik alleen maar mensen moest wassen. Kort daarna kwam er een kans voorbij waar ik kon werken én leren in de zorgsector en zodoende kwam ik erachter dat het wél bij me paste en dat het beeld van de zorg niet zo bekrompen is als we denken. Nu bevalt het me eigenlijk wel goed.’’

Je vertelde dat je als ZZP-er in zorg werkt. Hierdoor kun je werken binnen verschillende instanties, maar wat doe je het liefst?

‘’De wijkzorg. Je komt steeds bij mensen thuis en ze hebben allemaal hun eigen verhaal. Als je oprecht aandacht hebt voor wat ze vertellen, is het erg leerzaam. Hun wereld word steeds kleiner en als er waardevol contact is tussen de zorgverlener en de cliënt is dat mooi meegenomen!’’

Zijn zij dan ook degene die je inspireren om te schrijven op je blog?

‘’Natuurlijk, ze zijn mijn inspiratie voor alles. Ik vond schrijven sowieso al wel leuk, maar het moment dat ik begon met mijn blog had waarschijnlijk te maken dat ik iets negatiefs las over de zorg. Er gebeuren genoeg mooie dingen en ik had bij mezelf zoiets van ‘ik kan ook de andere kant van het verhaal vertellen en een positief signaal afgeven’.  In mijn blogs probeer ik het simpel te houden en niet te oordelen. Ik schrijf vanuit mijn gevoel en dat is niet altijd positief, maar wel realistisch.’’  

Maar je schrijft niet alleen, je maakt ook video’s.

‘’Klopt!’’ Ik vind het ook mooi om oudere mensen met een bijzonder verhaal te horen. Zo heb ik ook een video met een Helmondse mevrouw over Tinder en een met een meneer uit Bakel over het drinken van rauwe eieren. Zulke dingen doen met oudere mensen in de vorm van een video, is superleuk. Je pakt iets van een andere generatie en onze generatie en dat breng je samen.’’

Zijn er ook mensen die je zijn bijgebleven?

‘’Natuurlijk. Soms krijg je met mensen een hele speciale band van mens tot mens en niet als cliënt en zorgverlener. ‘’

Vind je het dan moeilijk als een van deze mensen sterft?

‘’In sommige gevallen wel. Ik heb wel eens gehad dat ik emotioneel werd en moest huilen, maar ik denk dat het een voordeel is. ‘’

Staat dit niet in de weg van je werk?

‘’Nee, absoluut niet. Voor mij is het een teken van betrokkenheid. Het is wel eens ooit gebeurt dat iemand stierf in het hospice en dat ik dan naar huis ging en het er moeilijk mee had. In het begin vond ik het wel lastig omdat ik dacht: ‘’Ben ik nu veel te betrokken?’’ Maar, een collega zei tegen me als je dat niet zou hebben, zou je je meer dingen af moeten vragen. Het is juist goed om emotie erbij te hebben en ik ben over mijn emoties heel open.’’

Weet je al wel wat je in de toekomst wil gaan doen?

‘’Ik heb geen idee. Ik heb wel het gevoel dat ik in de goede richting zit. Als ik nog voor iets zou gaan leren, zou ik voor palliatieve zorg gaan: Zorgen dat mensen die uitbehandeld zijn kwaliteit van leven hebben, maar ik heb nu niet zoveel zin om terug te gaan naar school. Voor nu heb ik mezelf voorgenomen om vooral de dingen te doen die goed voelen, want dat is het allerbelangrijkste!’’

Wil je meer weten over hoe Tommie of ben je nieuwsgierig naar zijn boek? Kijk dan eens op www.tommieniessen.nl


Dit nieuwsbericht is 214 keer bekeken

X
X