André van Veghel: ‘Zandsculpturen zijn écht bijzonder om te doen’

André van Veghel: 'Zandsculpturen zijn écht bijzonder om te doen'
Gepubliceerd op: 6 oktober 2022 10:46

Nieuwsbericht door: Weekkrant de Loop Helmond
Voorpagina

HELMOND | “Mensen. Allemaal hebben ze iets te vertellen dat de moeite waard is. Soms vinden ze zelf van niet, maar geloof me, iedereen heeft een verhaal dat het opschrijven waard is.” Marlon Tielemans schreef de verhalen op van vijftig inwoners van Helmond, die hem vertelden waarom ze in deze stad wonen, wat hun passie is en dus wie ze zijn. Deze verzameling verhalen geeft zowel een mooi beeld van wat Helmond te bieden heeft als van de prachtige mensen die er wonen. Ze nemen ons mee en geven een kijkje in hun leven.

Tekst en foto’s: Marlon Tielemans

In de vijftig verhalen lees je over grappige anekdotes, boeiende wetenswaardigheden en bijzondere gebeurtenissen. ‘Helmond vertelt, een boek over inwoners van Helmond en hun verhalen’, is vanaf 8 oktober te koop bij boekhandel De Ganzenveer in Helmond.

Marlon Tielenmans

“Ik kies er bewust voor om niet zo veel contact met andere kunstenaars te hebben”, legt André van Veghel uit. “Misschien zou ik me dan te veel door hun mening laten sturen en dat wil ik niet. De puurheid die in mijn werken zit, is mijn kracht. Ik wil zo onbevangen mogelijk beginnen en stapels ontwerpen zullen dus nooit mijn uitgangspunt zijn.” André is beeldhouwer en autodidact. Een opleiding voor dit beroep volgde hij niet, want ook op een school of academie word je te veel gestuurd, is zijn opvatting. “Maar de oude Italiaanse meesters, dat is een ander verhaal”, erkent hij. “Ik kijk daar wel degelijk naar en geniet van de schoonheid in hun beelden.”

Toch heeft André wel degelijk een leerschool gehad. Die kreeg hij thuis al, waar het werken met de handen hem met de paplepel ingegoten werd. Zijn vader runde een sloperij aan de Mierloseweg en André hielp er graag mee. “Ik ruimde de werkplaats op of stripte er kabels. Vaak knutselde mijn vader onderdelen in elkaar die binnen het bedrijf van pas kwamen en ik lette dan goed op”, herinnert hij zich. “Als we een grijper voor de kraan nodig hadden, bedacht hij hoe die door hem zelf gemaakt kon worden. Ik wilde dat ook leren. Net als hij naar de oplossing voor een probleem zoeken. Je zou kunnen zeggen dat het creatieve er bij mij al op jonge leeftijd in zat.”

Alles wees er op dat hij de opvolger van zijn vader zou worden. Maar het liep anders. Op het terrein waar de sloperij zich bevond, werden de nieuwe milieuregels van toepassing. Zo moesten bijvoorbeeld alle containers waarin de vloeistoffen opgevangen werden, lekvrij gemaakt worden.
Helaas was zo’n financiële investering voor André’s vader te groot. De grond waarop het bedrijf stond werd aan de gemeente verkocht en André moest op zoek naar een andere toekomst. Dat heeft tijd gekost, want terwijl hij naar de juiste plek zocht, was hij vooral ook op zoek naar zichzelf.

“Ik had al een technische opleiding achter de rug waardoor ik gediplomeerd metaalbewerker was. Daarna werkte ik als maquettebouwer bij een bedrijf waar ik met kunststof kennis maakte. Soms sprong ik ook bij als er iets van hout gemaakt werd. Toen dat achter me lag heb ik administratief werk gedaan en een tijdje had ik zelf een bedrijfje. O ja, tussendoor ben ik nog als meteropnemer en fitnesstrainer actief geweest. En ik was magazijnmedewerker, maar ook dáár lag mijn interesse niet; het was gewoon niet uitdagend genoeg.”

André heeft toen een intelligentie -en interessetest gedaan. Daaruit bleek wat hij al steeds vermoed had: creatief zijn en met mensen werken, dát was wat hij wilde. Hij volgde een opleiding tot activiteitenbegeleider en ging bij een zorginstelling aan de slag. Een cliënt die daar was, wilde dolgraag het beeldhouwen weer op gaan pakken, iets wat hij eerder in zijn leven al eens gedaan had. “Nou, dan gaan we dat toch doen”, beloofde André hem. “Ik had weliswaar ervaring met allerlei materialen, maar steen was nieuw voor me. Na een tijdje ging ik er zelf ook mee aan de slag en bleek ik het in de vingers te hebben.” Dat werd bevestigd door een collega-beeldhouwster, waar hij in de leer was. In het begin bracht ze hem de technische vaardigheden bij, maar daarna werd hij vrijgelaten zodat hij zijn kwaliteiten kon ontdekken. “Op een gegeven moment was ik zover dat ik haar lessen over kon nemen. We waren gelijkwaardig, alhoewel zij van het abstracte was en ik van het figuratieve.”

Het bracht hem ertoe voor het vak van beeldhouwer te gaan. “In die periode heb ik besloten om alleen nog maar te doen waar ik écht zin in had. Natuurlijk wel zodanig dat ik er van kon leven, want van het ‘handje ophouden’ ben ik niet.” Inmiddels werkt hij in opdracht en maakt hij vrij werk. Hij geeft workshops en op verzoek ontwerpt en houwt hij een unieke urn. André is een traditioneel beeldhouwer; in het beginstadium wil hij een steen nog wel eens machinaal te lijf gaan, maar daarna gebeurt de vormgeving met beitel en klopper. Stofmaskers draagt hij daarom zelden.

Incidenteel is André ook actief als maker van zandsculpturen. “Dat is echt bijzonder om te doen”, glundert hij. “Alleen de voorbereiding vraagt al heel wat. Er moeten vele kubieke meters jong rivierzand aangevoerd worden die je in een bekisting moet aanstampen. Pas nadat het een tijd gestaan heeft, kun je met het maken van de sculptuur beginnen. Zo heb ik eens een opdracht gekregen waarbij ik in een dierentuin tussen de stokstaartjes werkte. Dat zijn nieuwgierige en brutale diertjes. Terwijl ik druk doende was, haalden ze mijn gereedschap weg en maakten mijn veters los.”

Een Helmonds zandsculpturenfestijn ziet hij wel zitten, al zal dat organisatorisch nogal wat inhouden. Van het ‘Helmond Art Festival’ daarentegen is hij één van de initiatiefnemers. Op de dag dat het plaatsvindt laat men het publiek kennis maken met allerlei culturele activiteiten. Beeldende kunst gaat dan hand in hand met straattheater en dansvoorstellingen worden afgewisseld met muziek.
In zijn atelier in de Molenstraat had André het helemaal voor elkaar. Daar was zijn paradijsje. Bijna dagelijks kon je hem er vinden, samen met ‘Nitro’, zijn trouwe straathondje dat in Malaga het levenslicht zag. Binnenkort gaan ze verhuizen. Het laad -en losgedeelte van ‘het oude postkantoor’ wordt hun nieuwe warme nest. Daar hoor je binnenkort het rustgevende getik van metaal op steen, daar ben je welkom voor een eerste kennismaking met albast, serpentijn, marmer of arduin.


Dit nieuwsbericht is 188 keer bekeken

X
X