700 meter de grond in

Gepubliceerd op: 8 november 2018 12:00
Gewijzigd op: 8 november 2018 10:40

Nieuwsbericht door: Weekkrant de Loop Helmond
Voorpagina
Het was denk ik 1950, zo’n 5 jaar na de oorlog. In het dorp waar ik woonde stond een klooster met slotzusters. Een van die zusters was Duitse. Zij was na de oorlog zeer benieuwd hoe haar familie de oorlog in het Ruhrgebied was doorgekomen. Zij mocht het klooster niet uit; maar misschien zouden familieleden naar Nederland kunnen komen om haar op te zoeken. Dat plan werd verder uitgewerkt. Wegens banden met de parochie werd mijn familie ingeschakeld om de Duitse gasten onderdak te verlenen. Ik zat toen op de MULO en had dus wat Duits geleerd en kreeg de opdracht om de Duitse gasten overdag te begeleiden. Daar hadden mijn ouders geen tijd voor. Als tegenprestatie werd ik uitgenodigd om met mijn zus naar Duitsland te komen.  Zo gezegd, zo gedaan. Met voorop een stoomlocomotief ging de trein vanuit Den Haag naar Dortmund. Onderweg zagen we veel kapot gebombardeerde steden, maar uiteindelijk bereikten we Dortmund. Op een of andere manier belandden we in Heren-Werve waar we moesten zijn. Van de familie waar ik was gehuisvest was de man tijdens de oorlog bij de onderzeedienst geweest, meer weet ik niet van hem. Van het gezin waar mijn zus logeerde, was de man nog niet zo lang terug uit Russische krijgsgevangenschap. Wij werden hartelijk ontvangen en draaiden mee met de twee gezinnen. Zo waren we aanwezig op de wekelijkse repetitie van de zangvereniging. Ik leerde er bier drinken, werd zat en ziek! Mijn gastheer organiseerde een excursie naar een kolenmijn. Geweldig! Eerst omkleden in ‘n overall, helm op en toen naar de lift. Een grote kooi die pijlsnel naar beneden ging. Daar kwamen we in een grote ondergrondse machine-hal, van waaruit treintjes verder de mijn ingingen. In totaal kwamen we zo’n 700 m diep! Uiteindelijk kwamen we bijna kruipend op een plek waar men bezig was met persluchtbeitels steenkool los te wrikken uit het gesteente. Zoveel lawaai, zo diep onder de grond! Ik dreigde mijn evenwicht te verliezen; het was er niet bepaald gladjes, hield me overeind door iets stevigs boven mijn hoofd te pakken. Dat stevige viel tegen; er viel een flink brok steen op mijn hand. Mijn hand lag open en bloedde flink. Mijn begeleider pakte mij vast en samen gingen we zo snel als mogelijk terug naar de machine-hal. Daar werd door een EHBO’er de wond verbonden en gingen we weer met de lift naar boven. Ik weet niet meer of we toen eerst gedoucht hebben, ik ben in elk geval achter op de scooter van mijn gastheer naar het ziekenhuis in Unna gereden, waar de wond zorgvuldig bekeken en verzorgd werd. Voor een scherpe waarnemer is nog altijd het litteken te zien wat een blijvende herinnering vormt van een voorval van pakweg 70 jaar geleden.

Jan van Rest

Dit nieuwsbericht is 26 keer bekeken

X
X